Święty Ludwik Maria z Monte Forti - Cudowna tajemnica różańca - 32

24 giugno 2026

Uczony z Cartageny, z zakonu franciszkanów, wraz z wieloma innymi autorami donosi, że w roku 1482, gdy czcigodny ojciec Jacob Sprenger wraz ze swoimi braćmi pilnie pracował nad przywróceniem nabożeństwa i zgromadzenia Różańca Świętego w Kolonii, dwóch znakomitych kaznodziejów, zazdrosnych o wielkie owoce, jakie zbierali dzięki temu obrządkowi, próbowało zdyskredytować go w swoich kazaniach. Ponieważ byli zdolni i potężni, zniechęcali wielu do uczestnictwa. Jeden z tych kaznodziejów, aby lepiej zrealizować swój zgubny plan, przygotował kazanie w tym właśnie celu i wyznaczył je na niedzielę. Kiedy nadszedł czas kazania, kaznodzieja się nie pojawił. Czekali, szukali go i w końcu znaleźli go martwego, nie otrzymawszy od nikogo pomocy. Drugi kaznodzieja, przekonany, że był to naturalny przypadek, postanowił zrekompensować jego niedostatek, kasując Zgromadzenie Różańca. Gdy nadszedł dzień i godzina kazania, Bóg ukarał kaznodzieję paraliżem, który pozbawił go zarówno ruchu, jak i mowy. Uznał swoją winę i winę swojego towarzysza, a w sercu zwrócił się do Najświętszej Maryi Panny, obiecując, że będzie głosił Różaniec wszędzie z taką samą siłą, z jaką Ona mu się sprzeciwiała. Modlił się o Jej zdrowie i mowę, które Najświętsza Maryja Panna mu dała. Nagle uzdrowiony, niczym kolejny Szaweł, z prześladowcy stał się obrońcą Różańca Świętego. Publicznie zadośćuczynił za swoje winy i z wielką gorliwością i elokwencją głosił wspaniałość Różańca Świętego.

Święty Ludwik Maria z Monte Forti - Cudowna tajemnica różańca - 32

Zostaw komentarz.