Άγιος Λουδοβίκος Μαρία του Μόντε Φόρτι - Το Θαυμαστό Μυστικό του Ροδαρίου - 42

Όταν απαγγέλλουμε προσεκτικά αυτή τη Θεία Προσευχή, εκτελούμε τόσες πράξεις των ευγενέστερων χριστιανικών αρετών όσες και τα λόγια. Λέγοντας «Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς», εκτελούμε πράξεις πίστης, λατρείας και ταπεινότητας. Επιθυμώντας να αγιαστεί και να δοξαστεί το όνομά του, δείχνουμε ένθερμο ζήλο για τη δόξα του. Ζητώντας του να μας παραχωρήσει τη βασιλεία του, εκτελούμε μια πράξη ελπίδας. Επιθυμώντας να γίνει το θέλημά του όπως στον ουρανό και στη γη, δείχνουμε πνεύμα τέλειας υπακοής. Ζητώντας του το καθημερινό μας ψωμί, ασκούμε την πνευματική μας φτώχεια και την απομόνωση από τα γήινα αγαθά. Προσευχόμενοι να μας συγχωρήσει τις αμαρτίες μας, εκτελούμε μια πράξη μετάνοιας. Και συγχωρώντας όσους μας έχουν προσβάλει, ασκούμε έλεος στην ύψιστη τελειότητα. Ζητώντας τη βοήθειά του στους πειρασμούς, εκτελούμε πράξεις ταπεινότητας, σύνεσης και καρτερίας. Ενώ περιμένουμε την απελευθέρωσή του από το κακό, ασκούμε υπομονή. Τέλος, ζητώντας όλα αυτά, όχι μόνο για τον εαυτό μας αλλά και για τον πλησίον μας και για όλα τα μέλη της Εκκλησίας, εκπληρώνουμε το καθήκον των αληθινών παιδιών του Θεού, τον μιμούμαστε στην αγάπη Του, η οποία αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους, και εκπληρώνουμε την εντολή να αγαπάμε τον πλησίον μας. Απεχθανόμαστε όλες τις αμαρτίες και τηρούμε όλες τις εντολές του Θεού όταν, αφού απαγγείλουμε αυτήν την Προσευχή, η καρδιά μας συμφωνεί με τη γλώσσα μας και δεν έχουμε προθέσεις αντίθετες με την έννοια αυτών των θείων λόγων. Γιατί όταν σκεφτόμαστε τον Θεό να βρίσκεται στον ουρανό, δηλαδή, απείρως εξυψωμένος πάνω από εμάς στο μεγαλείο της μεγαλειότητάς Του, πέφτουμε σε ένα αίσθημα βαθύτατης ευλάβειας στην παρουσία Του και, καταληφθέντες από ευλάβεια, αποφεύγουμε την υπερηφάνεια και ταπεινωνόμαστε στο τίποτα. Όταν, προφέροντας το όνομα του Πατέρα, θυμόμαστε ότι λαμβάνουμε την ύπαρξή μας από τον Θεό, μέσω των γονέων μας, και επίσης την εκπαίδευσή μας μέσω των δασκάλων μας, οι οποίοι είναι εδώ για τον Θεό, του οποίου οι ζωντανές εικόνες είναι, νιώθουμε την υποχρέωση να τους τιμήσουμε, ή μάλλον να τιμήσουμε τον Θεό στο πρόσωπό τους, και προσέχουμε πολύ να μην τους περιφρονήσουμε ή να τους λυπήσουμε. Όταν επιθυμούμε να δοξαστεί το άγιο όνομα του Θεού, απέχουμε πολύ από το να το βεβηλώσουμε. Όταν έχουμε τη βασιλεία του Θεού ως κληρονομιά μας, αρνούμαστε κάθε στοργή για τα αγαθά αυτού του κόσμου. Όταν ζητάμε ειλικρινά τα ίδια αγαθά για τον πλησίον μας που επιθυμούμε για τον εαυτό μας, τα αρνούμαστε με μίσος, διχόνοια και φθόνο. Όταν ζητάμε από τον Θεό το καθημερινό μας ψωμί, απεχθανόμαστε τη λαιμαργία και την επιθυμία που τρέφονται με την αφθονία. Όταν προσευχόμαστε αληθινά στον Θεό να μας συγχωρήσει, όπως συγχωρούμε όσους μας έχουν προσβάλει, συγκρατούμε τον θυμό και την επιθυμία μας για εκδίκηση, ανταποδίδουμε καλό στο κακό και αγαπάμε τους εχθρούς μας. Όταν ζητάμε από τον Θεό να μην μας επιτρέψει να πέσουμε στην αμαρτία τη στιγμή του πειρασμού, δείχνουμε ότι αποφεύγουμε την τεμπελιά, ότι αναζητούμε μέσα για να καταπολεμήσουμε τις κακίες και να επιτύχουμε τη σωτηρία μας. Όταν προσευχόμαστε στον Θεό να μας ελευθερώσει από το κακό, φοβόμαστε τη δικαιοσύνη του και είμαστε ευλογημένοι, επειδή ο φόβος του Θεού είναι η αρχή της σοφίας. μέσω του φόβου του Θεού κάθε άνθρωπος αποφεύγει την αμαρτία. 15 Rose