Święty Ludwik Maria z Monte Forti - Cudowna tajemnica różańca - 42

Odmawiając uważnie tę Boską Modlitwę, spełniamy tyle aktów najszlachetniejszych cnót chrześcijańskich, ile wypowiadamy słów. Mówiąc: „Ojcze nasz, któryś jest w niebie”, spełniamy akty wiary, uwielbienia i pokory. Pragnąc, aby Jego imię było uświęcone i uwielbione, okazujemy żarliwą gorliwość o Jego chwałę. Prosząc Go o posiadanie Jego królestwa, spełniamy akt nadziei. Pragnąc, aby Jego wola spełniała się tak w niebie, jak i na ziemi, okazujemy ducha doskonałego posłuszeństwa. Prosząc Go o chleb powszedni, praktykujemy ubóstwo ducha i oddzielenie od dóbr ziemskich. Modląc się o przebaczenie grzechów, spełniamy akt pokuty. A przebaczając tym, którzy nas obrazili, okazujemy miłosierdzie w najwyższej doskonałości. Prosząc Go o pomoc w pokusach, spełniamy akty pokory, roztropności i męstwa. Oczekując Jego wybawienia od zła, okazujemy cierpliwość. Wreszcie, prosząc o to wszystko, nie tylko dla siebie, ale także dla bliźniego i dla wszystkich członków Kościoła, wypełniamy obowiązek prawdziwych dzieci Bożych, naśladujemy Go w Jego miłości, która obejmuje wszystkich ludzi, i wypełniamy przykazanie miłości bliźniego. Brzydzimy się wszelkimi grzechami i przestrzegamy wszystkich przykazań Bożych, gdy po odmówieniu tej Modlitwy nasze serce zgadza się z językiem i nie mamy żadnych intencji sprzecznych ze znaczeniem tych boskich słów. Gdy bowiem myślimy o Bogu będącym w niebie, to znaczy nieskończenie wywyższonym nad nami w wielkości swego majestatu, popadamy w poczucie najgłębszej czci w Jego obecności i, przejęci czcią, uciekamy od pychy i uniżamy się do niczego. Kiedy wymawiając imię Ojca, pamiętamy, że otrzymujemy nasze istnienie od Boga, poprzez naszych rodziców, a także nasze wychowanie od naszych nauczycieli, którzy są tu dla Boga, którego są żywym obrazem, czujemy się zobowiązani do oddania im czci, a raczej czcić Boga w ich osobach, i bardzo dbamy o to, by ich nie pogardzać ani nie zasmucać. Kiedy pragniemy, by święte imię Boga było uwielbione, jesteśmy dalecy od jego profanowania. Kiedy mamy Królestwo Boże jako nasze dziedzictwo, wyrzekamy się wszelkiego uczucia do dóbr tego świata; kiedy szczerze prosimy o te same dobra dla naszego bliźniego, których pragniemy dla siebie, wyrzekamy się ich z nienawiścią, niezgodą i zazdrością. Kiedy prosimy Boga o chleb powszedni, brzydzimy się obżarstwem i żądzą, które żywią się obfitością. Kiedy szczerze modlimy się do Boga o przebaczenie, tak jak przebaczamy tym, którzy nas obrazili, powstrzymujemy gniew i pragnienie zemsty, oddajemy dobrem za zło i kochamy naszych wrogów. Kiedy prosimy Boga, aby nie pozwolił nam popaść w grzech w chwili pokusy, pokazujemy, że uciekamy od lenistwa, że szukamy sposobów na walkę z wadami i osiągnięcie zbawienia. Kiedy modlimy się do Boga, aby wybawił nas od zła, boimy się Jego sprawiedliwości i jesteśmy błogosławieni, ponieważ bojaźń Boża jest początkiem mądrości; dzięki bojaźni Bożej każdy człowiek unika grzechu. 15 Róża