Sanctus Ludovicus Maria de Monte Forti - Secretum Rosarii Admirabile - 42

Cum hanc divinam Orationem attente recitamus, tot actus nobilissimarum virtutum Christianarum peragimus quot verba proferimus. Dicentes Pater noster, qui es in caelis, actus fidei, adorationis et humilitatis facimus. Cupiendo nomen eius sanctificetur et glorificetur, fervidum zelum gloriae eius demonstramus. Petendo ab eo possessionem regni sui, actum spei facimus. Optando ut voluntas eius fiat sicut in caelo et in terra, spiritum perfectae oboedientiae demonstramus. Petendo ab eo panem nostrum quotidianum, paupertatem spiritus et separationem a bonis terrestribus exercemus. Precando ut nobis peccata nostra ignoscat, actum paenitentiae facimus. Et condonando eis qui nos offenderunt, misericordiam in summa perfectione exercemus. Petendo auxilium eius in tentationibus, actus humilitatis, prudentiae et fortitudinis peragimus. Dum liberationem eius a malo exspectamus, patientiam exercemus. Denique, haec omnia petendo, non solum pro nobis ipsis sed etiam pro proximo nostro et pro omnibus Ecclesiae membris, officium verorum filiorum Dei implemus, eum imitamur in caritate eius, quae omnes homines amplectitur, et mandatum diligendi proximum implemus. Omnia peccata detestamur et omnia mandata Dei observamus cum, hac Oratione recitata, cor nostrum linguae nostrae congruit, et nullas intentiones sensui horum verborum divinorum adversas habemus. Nam cum cogitamus Deum in caelis esse, id est, infinite supra nos magnitudine maiestatis suae exaltatum, in sensus reverentiae profundissimae in praesentia eius incidimus, reverentia capti, superbiam fugimus, et nos ipsos ad nihilum humiliamus. Cum, nomen Patris pronuntiantes, meminimus nos existentiam nostram a Deo, per parentes nostros, et etiam educationem nostram per magistros nostros, qui hic pro Deo versantur, cuius imagines viventes sunt, accipere, nos obligatos sentimus eos honorare, vel potius Deum in personis eorum honorare, et magnam curam adhibemus ne eos contemnamus aut doleamus. Cum sanctum Dei nomen glorificari desideramus, longe absumus a profanatione eius. Cum regnum Dei tamquam hereditatem nostram habemus, omnem affectionem bonis huius mundi abnegamus; cum sincere proximo nostro eadem bona petimus quae nobis ipsis desideramus, odio, dissensione et invidia abnegamus. Deum petentes panem nostrum quotidianum, gulam et libidinem quae abundantia vescuntur detestamur. Vere Deum precantes ut nobis ignoscat, sicut iis qui nos offenderunt ignoscimus, iram nostram et cupiditatem ultionis cohibemus, bonum pro malo reddimus, et inimicos nostros amamus. Deum rogantes ne nos in peccatum in momento tentationis cadere sinat, demonstramus nos a pigritia fugere, nos media quaerere ad vitia pugnanda et salutem nostram consequendam. Deum precantes ut nos a malo liberet, iustitiam eius timemus, et beati sumus, quia timor Dei initium sapientiae est; per timorem Dei omnis homo peccatum vitat. 15 Rosa