Shën Luigji Maria e Monte Fortit - Sekreti i Admirueshëm i Rruzares - 42

Kur e recitojmë këtë Lutje Hyjnore me vëmendje, kryejmë aq shumë akte të virtyteve më fisnike të krishtera sa shqiptojmë fjalët. Duke thënë Ati ynë, që je në qiell, kryejmë akte besimi, adhurimi dhe përulësie. Duke dëshiruar që emri i tij të shenjtërohet dhe të lavdërohet, ne tregojmë një zell të zjarrtë për lavdinë e tij. Duke i kërkuar atij zotërimin e mbretërisë së tij, ne kryejmë një akt shprese. Duke dëshiruar që vullneti i tij të bëhet si në qiell dhe në tokë, ne tregojmë një frymë bindjeje të përsosur. Duke i kërkuar atij bukën tonë të përditshme, ne praktikojmë varfërinë e shpirtit dhe ndarjen nga të mirat tokësore. Duke u lutur që ai të na falë mëkatet tona, ne kryejmë një akt pendese. Dhe duke falur ata që na kanë ofenduar, ne ushtrojmë mëshirë në përsosmërinë më të lartë. Duke i kërkuar ndihmën e tij në tundime, ne kryejmë akte përulësie, maturie dhe guximi. Ndërsa presim çlirimin e tij nga e keqja, ne ushtrojmë durim. Së fundmi, duke i kërkuar të gjitha këto gjëra, jo vetëm për veten tonë, por edhe për të afërmin tonë dhe për të gjithë anëtarët e Kishës, ne përmbushim detyrën e fëmijëve të vërtetë të Perëndisë, e imitojmë atë në bamirësinë e tij, e cila përqafon të gjithë njerëzit, dhe përmbushim urdhërimin për të dashur të afërmin tonë. Ne i urrejmë të gjitha mëkatet dhe i zbatojmë të gjitha urdhërimet e Perëndisë kur, pasi recitojmë këtë Lutje, zemra jonë pajtohet me gjuhën tonë dhe nuk kemi qëllime në kundërshtim me kuptimin e këtyre fjalëve hyjnore. Sepse kur mendojmë për Perëndinë që është në qiell, domethënë, pafundësisht i lartësuar mbi ne në madhështinë e madhështisë së tij, ne biem në një ndjenjë nderimi më të thellë në praninë e tij dhe, të kapur nga nderimi, ikim nga krenaria dhe përulemi ndaj asgjëje. Kur, duke shqiptuar emrin e Atit, kujtojmë se e marrim ekzistencën tonë nga Perëndia, nëpërmjet prindërve tanë, dhe gjithashtu edukimin tonë nëpërmjet mësuesve tanë, të cilët janë këtu për Perëndinë, imazhet e të cilit janë të gjalla, ndihemi të detyruar t'i nderojmë ata, ose më saktë ta nderojmë Perëndinë në personat e tyre, dhe kujdesemi shumë që të mos i përçmojmë ose trishtojmë ata. Kur dëshirojmë që emri i shenjtë i Zotit të lavdërohet, jemi larg nga përdhosja e tij. Kur e kemi mbretërinë e Zotit si trashëgimi, mohojmë çdo dashuri për të mirat e kësaj bote; kur kërkojmë sinqerisht të njëjtat të mira për të afërmin tonë që dëshirojmë për veten tonë, i mohojmë ato me urrejtje, përçarje dhe zili. Kur i kërkojmë Zotit bukën tonë të përditshme, e urrejmë grykësinë dhe epshin që ushqehen me bollëk. Kur i lutemi vërtet Zotit të na falë, ashtu siç i falim ata që na kanë ofenduar, e frenojmë zemërimin dhe dëshirën tonë për hakmarrje, ia kthejmë të mirën të keqes dhe i duam armiqtë tanë. Kur i kërkojmë Zotit të mos na lejojë të biem në mëkat në momentin e tundimit, tregojmë se ikim nga përtacia, se kërkojmë mjete për të luftuar veset dhe për të arritur shpëtimin tonë. Kur i lutemi Zotit të na çlirojë nga e keqja, kemi frikë nga drejtësia e tij dhe jemi të bekuar, sepse frika e Zotit është fillimi i mençurisë; nëpërmjet frikës së Zotit çdo njeri shmang mëkatin. 15 Rose